|
|
Yenildik yıldık
Yenildik
yıldık
Yılmayan
başlarımız vardı
Dimdik çocuğum.
Koca geniş ovalara
Yüksek dağlara
Hakim olandık.
Yakışıklı ,güzel, mağrur
Ve insandık.
Çocuktuk
Çocuğum
Şimdikilerin müsaade etmediği
Kadar çocuk,
Türkülere ağlar
Şarkılarla gülerdik,
Hani elele çekilen halaylar
Onlar sahiciydi!
Rakımızı dışarda içerdik.
Halk dediğimiz şey
Oda gerçekti,
O zamanlar vardı...
Bir sonbahar günü
Tanklarıyla
Tepelerin ardından ,
Ellerinde silahları,
İçleri kin dolu,
İnsan kılığında
Ama senin klon dediğinden
Binlercesi,
Kafaları kirli
Elleri kanlı,
Sivri dişleriyle
Onbinlerimizi yediler,
Doymadılar
Açtılar ve vahşi...
Kimi bize benziyordu
Kimse düşmanını
Tanıyamıyordu
Tozdu,
Dumandı,
Sisti,
Olanlar çok pisti.
Kimimiz çok çabuk
Büyüdü.
Zindanlarında
İnsanlık kaybetti...
Uzaklaşan bedenler
Hiç haykırmadı alın
Alın bedenimden
Bu kirli hatıraları.
Biz güçsüzdük
Kim onlarla kavga ederdi?
Ortada kalakalan
Yoksulun ekmeğiydi,
Yoksullar çocuklarını
Unuttu,
Yenilgilerle bardan
Kalelere hapsettiler,
İçirdiler
Soydular,
Ezdiler,
Yokettiler,
Direneni sevmediler,
Kendi olanı ise hiç...
Hızlı bir trenden
Atlayan
Kimsemiz yoktu,
Kahramanlarımızı
Gömmüştük yıllarca.
Birbirimizden
Nefret ettik
Günlerce..
Kabul ettik
Bizleberaber
İnsanlığın güzellemesi
Kaybetti
Yenildik
Yıllarca işkencelerinden
Yıldık
İnsanlık ise
İntihar etti
Kanını emeni sevdi yoksul,
Ne yılmaz savaşcı
Direngen bir süvari
Olamadık,
Yenildik.......
Hakan B Kivanc
|
|
