Güncel ve Tarafsız Haber

Okur Mektubu

Halil Eyyupoğlu

Hürriyet Gazetesi Genel Yayın Yönetmeni Ertuğrul Özkök’e

12 Temmuz 2003 günü yayınladığınız köşe yazınızda "riski alıp bunu tartışmalıyız” görüşünüze sonuna kadar katılıyorum. Ama ortada sosyal bir gerçek var. Sürekli ince konu, diken üstündeki sorun denilerek, kucağımıza doğduğumuzdan bu yana beli kambur sakallı bir bebek verdiler. Şimdi bu bebek kucağımızda. Bebek şaşkın, biz şaşkın birbirimize aval aval bakıp duruyoruz. “Bebek beni ısırır mı” diye bekliyorum. Bebek de sevecen ve gülümseyerek bakışlarından anladığım kadarıyla “acaba ne zaman bu adam beni öpecek”.. diye bekliyor.

Sayın Özkök, elbette bana soracaksınız, kimsin nesin, ne demek istiyorsun?

Köşe yazınızda anlatmaya, ifade etmeye çalıştığınız risk taşıyan ve elinde o beli kambur sakallı sevecen bebeği taşıyan insanlardan biriyim.

O bebeği ne sokağa atabiliyorum, ne sevebiliyorum, ne de onun beni sevdiğini biliyorum. Ama kendimden de eminim ki, o bebek beni ısırmadığı sürece ben de onu seveceğim.

Sayın Özkök,

Ben doğuştan yani Alevi anne-babadan doğma bir insanım. Önceleri Aleviliğin ne olduğunu bilmezdim teorik olarak. Sadece Sivas’tan bir Hasan Dede gelirdi, evde cemin yapıldığını hayal meyal hatırlarım.

Çocukluğumdan askerlik dönemine kadar Alevi olmamla ilgili bastırılmış psikolojik yapı devam etti.

Annem okula giderken "aman oğlum Alevi olduğunu kimseye söyleme” diye tembihlerdi.

Zaten o Ramazan ayı benim sürekli kabus ayım olmuştur. Kimsenin yanında yemek yiyemem, su içemem, "Eh ben de orucum derdim.”

Acaba öğrenirlerse "arkadaşlarım benimle konuşmaz mı?” “ Bana nasıl tavır alırlar?” “Öğretmen bana nasıl tavır takınır?”

Hep bunlar beynimi kemir dururdu.

Karar verdim. Beni bu derece rahatsız eden Aleviliği öğrenip kötü bir şeyse reddedeceğim, iyi bir şeyse onu yürekten savunacağım. Önce babama sordum tek kelime:

Yaşıyorsun ya!

“Eline, beline,diline..”

Eline –yi anladık, "harama el uzatma", tamam uzatmayacağız.

Beline-yi de anladık, "kimsenin namusuna el atma"yacağız.

Diline-yi pek anlayamadım. Yahu Alevi olduğumu dilimle kimseye açıklıyamıyorum ki..

Tamam.. Yalan söyleme, küfür etme, diline sahip ol. Tamam da ben ne olduğumu başkasının beni ne gözle gördüğünü bilmeden kuşku ile yaşamanın ne anlamı var?

Bir anlamı olmalı diyerek 8 yıldır yerel gazetelerde yazı yazıyor, araştırmalar yapıyorum. Araştırmalarla epey yol aldım. Yüklü arşiv oluşturdum. O birikimleri yayınlamaya bile kuşku ile bakıyorum: İnsanlar, gazete sahipleri beni nasıl karşılayacaklar diye..

Çünkü “cemevleri cümbüş yerleridir” diyen bir Diyanet İşleri Başkanlığı'nın bir etkin memuru var karşınızda. Daha ötesi "Diyanet İşleri Başkanlığı Hanefi Mezhebinin gereklerini uyguluyor” diyen o kurumun başkanı var, karşınızda. Bir de o topluma yıllardır Aleviliği karalayan sözcükler var karşınızda.

Sayın Özkök,

Geçen yıl yazdığınız bu konuyla ilgili görüşlerinize katkı ve eleştiri yönünde size faks çekmiştim. Sonra tartışmanın üzerine gitmediniz. Belki de o gün risk almak istemediniz. Elbette kendi dalında ün yapmış kişilerin tavırları sürekli tartışılıyor. Bir Fazıl Say kadar, bir Arif Sağ kadar aynı korkuyu, çekinceyi, kuşkuyu bizler fazlasıyla taşıyoruz.

Mesele Metin Altıok’un şiirinin Sivas’ta, oratoryada okunması değil, onun alçakça katledilmesidir.

Elbette, Doğan Hızlan oratoryoda şiir arayacak. Çünkü kucağında beli kambur, sakallı bebek yok ki anlasın bizi.

Sayın Özkök bu yazıyı kaldırıp atmayacağınızı umar, eğer bizlerde zaten var olan bu rizki sahiplenip tartışmaya açarsanız, bu ülke için en hayırlı bir işi becermiş olacaksınız. Katkılarımızı sizin lehinize elbette sunacağız.

Gazeteniz yazarlarından Özdemir İnce’nin köşesindeki son cümleyi de dikkate alacağınızı umar saygı ve sevgilerimi sunarım..

“Aradan on yıl geçtikten sonra, 37 kurbanın mezarlarından kalkıp ‘‘Sivas'a gidip Madımak Oteli'nde şeriatçılara kendimizi yaktırdığımız için özür dileriz. Bir densizliktir yaptık, lütfen bağışlayın ve unutun bizi!’’

Aleviyol, 6.8.2003

Gündem