Güncel ve Tarafsız Haber
|
|
|
Güncel ve Tarafsız Haber |
|
|
|
Üzeyir Lokman Çaycı Karanlığa savaşla yazılanlar Bir daha ısınamayacaksın, soğuyan ellerin uzanamayacak dostluklara! En azından bir kez olsun geriye bakma fırsatın var… Çiçeklerle dostluğunun süresini... sevginden aldığın hazları... iç güzelliğinle saçtığın ışıkları bir daha gözden geçir! Ne yazık ki Senin yarınlarına onlar karar verecekler. Belki bir daha mart gelmeyecek. Karlar içine gömülemeyecek çocuk ayakların. Senden sonra okullardan savaş izleri silinemeyecek. Sen anılacaksın kitaplarla. Kan izlerini görmeden, acıları hissetmeden son bir defa daha sarıl ananın kollarına Nefes nefese Vedalaş çiçeklerle. Acılar duygularına adım attıkça zaman daralıyor. Anıların Saplanırken yüreklerine yaşayanların Sen asla unutulamayacaksın. Öfkeleri olduğu yerde bırakmak yerine Neden savaşmak istiyorlar? Ne istiyorlar senden hiç düşündün mü? İçlerindeki düşmandı onları harekete geçiren! Biliyorum kendileriyle bile dost olamayanların çılgınlıklarıyla karşı karşıyasın. Elimden bir şey gelmiyor ! Özünde ölümler, gözyaşları olan savaşlarla seni hedef alan düşmanlıklara engel olamıyorum. Sen çok küçüksün... Seni çok seviyorum! Korkuya gölge, ağıta malzeme arayanların reçetelerindeki fos duygular yarın bir bir ortaya dökülecek… Tutkular kan lekelerini mürekkepleriyle yazarkan ellerini titretecek bazılarının. Gözlerin arkada kalmasın çocuk! Sofra başında bir lokma ekmeği yemeden aç acına gözyaşlarıyla düşerse üzerine anan, ona gülümsemeyi unutma! Şu an çıkar kokan savaş tacizleri altında yaşıyorsun Irak pencerelerinde titriyor. Yaşlı çizgiler senin de peşine düşüyor! Biliyorum tank uçlarında çiçekler yaşayamaz... Savaş sevgi değil acı taşır evlere ! Kan izlerini görmeden, acıları hissetmeden son bir defa daha sarıl ananın kollarına Nefes nefese Vedalaş çiçeklerle. Acılar duygularına adım attıkça zaman daralıyor. Mantes la Ville - 01.03.2003
CE QUI S’ECRIT PAR LA GUERRE DANS LE NOIR Üzeyir Lokman ÇAYCI Traduit par Yakup YURT Tu ne pourras plus te réchauffer, tes mains froidies ne pourront plus se tendre vers l’amitié ! Tu as le temps de regarder en arrière ne fût-ce qu’une fois…Revois encore une fois la durée de ton amitié avec les fleurs…le plaisir que tu prends à aimer…la lumière que tu répands par la beauté de ton for intérieur ! C’est malheureux Mais ce sont eux qui décideront de tes lendemains. Peut-être que le mois de mars ne reviendra plus. Tes pieds d’enfant ne pourront plus s’enfoncer dans la neige. Les traces de guerre ne seront plus effacées dans les écoles après toi. Les livres parleront de toi. Jette-toi pour une dernière fois dans les bras de ta mère avant de voir les traces de sang, de ressentir les souffrances. Dis adieu aux fleurs à souffle coupé. Le temps se rétrécit au fur et à mesure que les souffrances piétinent tes sentiments. Tu ne seras jamais oublié pendant que tes souvenirs se plantent dans les cœurs des vivants. Au lieu de laisser les colères là où elles sont pourquoi veulent-ils faire la guerre ? As-tu jamais pensé à ce qu’ils veulent de toi ? C’est leur ennemi interne qui les mobilise ! Je sais que tu te trouves face à la folie de ceux qui ne peuvent même pas s’entendre avec eux-mêmes. Je n’y peux rien ! Je ne peux empêcher les animosités qui font de toi une cible par des guerres dont l’essence est de tuer et de provoquer des larmes. Tu es tout petit…Je t’aime très fort ! Demain les faux sentiments contenus dans les recettes de ceux qui cherchent une ombre pour la peur et un matériau aux complaintes seront étalés les uns après les autres… Les passions feront trembler les mains de certains pendant qu’ils dessinent les tâches de sang avec leur encre. Tu peux en être sûr, mon enfant ! Si à table ta mère affamée tombe sur toi en larmes avant de manger une seule bouchée de pain, n’oublie pas de lui faire un sourire, mon enfant ! A présent, tu vis sous les menaces de guerre qui sentent le pétrole. L’Irak vibre devant tes fenêtres. Les lignes vieilles se mettent à te suivre également ! Je sais que les fleurs ne vivent pas aux bouts des canons…La guerre porte des chagrins et non des joies dans les foyers ! Jette-toi pour une dernière fois dans les bras de ta mère avant de voir les traces de sang, de ressentir les souffrances. Dis adieu aux fleurs à souffle coupé. Le temps se rétrécit au fur et à mesure que les souffrances piétinent tes sentiments. Mantes la Ville - 01.03.2003
What is Written in the Dark by War by Uzeyir Lokman CAYCI
Traduit
par by Yakup YURT en français You can no longer warm your cold hands, nor offer them in friendship. You have time to look back only once to see the life of your friendship with the flowers, the pleasure you take in love, the light ignited in your heart of hearts. It is most unfortunate, but there are those who decide your tomorrows. Perhaps the month of March will not return, and the feet of a child will not break the snow. The marks left by war will not longer retire in the schools after you. Books will speak of you. Throw me once more into the arms of my mother, before the bloody marks show, before the agonies. Bid adieu to the flowers, their breath cut off. The time narrows and suffering tramples on your sentiments. You will never forget while memories sink into living hearts. Why do they wish to make war instead of leaving their fears and resentments? Have you ever though about what they want of you? It is their internal enemy that mobilizes them! I know that you find yourself facing the folly of those who cannot hear themselves. I can do nothing! I cannot prevent the animosity that makes you a target of killing and sorrow. You are a tiny tot - I love you dearly! Tomorrow the poisons embedded in the recipes of those who seek cover for their fears and complaints will slacken...passions will surely cause hands to tremble while they design with blood as their ink. You can be sure of it my child! If your starving mother falls on her tears at the table before she can eat a morsel of bread, do not forget to give her a smile, my child! At present, you see who smells like oil, under the menacings of war. Iraq vibrates before your windows, and old lives. I know that flowers do not live in the mouths of canons...war holds grief, not joy, in its foyers! Throw yourself once more into the arms of your mother before the blood flows, and the suffering. Mantes la Ville - 01.03.2003 Aleviyol, 1.5.2003 Yorum |
| Ana Sayfaya |
|Gündem | Yorumlar | Yazarlar | Politika | Dünyadan |
| Derneklerden | Belgeler | Kültür & Sanat | Alevilik| Arama |