İstanbul’da Bir Gün                

Evden çıktım. Dar sokak aralarını arkamda bırakıp ana yola indim. El kaldırıyorum gelen geçen taksilere, duran yok. “Müşteri beğenmiyorlar.” diye aklımdan geçiriyorum. Gelen de durmazsa yürüyeceğim diyip elimi gönülsüz kaldırmamla durması bir oldu.

“Günaydın” deyip ön tarafa oturdum. Arabama nasıl biri bindi der gibi bana dönerek “Aleykümselam” demesinden anladım ki ‘Günaydın’ dememi beğenmedi.

“İskeleye lütfen” diyorum.

Bir ters bakış daha. Kısa mesafe olduğuna yoruyorum bu son bakışı aldırmadan

“İşler nasıl ?” diyorum.

“Sana ne be adam” diyeceği aklımdan geçiyor. Ama demiyor. “Ham dolsun. Allah’a Şükür iyidir.” diyor.

Anlaşılan anlaşamayacağız. Neyse ki yol kısa... Susmaktan başka çare yok. Çok sürmeden suskunluğum;

“Sağda uygun bir yerde ineyim” diyorum.

Zınk diye duruyor taksi. Cama yapışacağım neredeyse. Elimi uzatıp torpido gözüne dayıyorum, kendimi zor kurtarıyorum.

Parasını verip bir an önce inerek, onu da kendimi de kurtarmak istiyorum. “İyi günler, kolay gelsin” deyip cevap beklemeden inerken; “Allah razı olsun, hayırlı günler,” diyor...

Yaya geçidi, sarı çizgiler çalışmayan ışıklar. Karşıya geçmek isteyen gittikçe çoğalan kalabalık içindeyim. Arada biri atıyor kendisini yola. Karşıdan karşıya bir geçebilsem iskeleye varacağım. Ama bu trafikte biraz cambazlık, birazda cesaret göstermeden mümkün olmayacak.

Bende kendimi atıyorum yola. Bir bayan sürücü el kol sallayarak duruyor, sonra bir taksi, bir minibüs derken karşıya geçiyorum.  

İnsan kalabalıklar içinde hep tanıdık bir yüz arar. İki oğlan çocuğu ellerindeki jetonları bir birine vurup ses çıkartarak. “Eminönü, Beşiktaş jeton.” diye karaborsa jeton satıyorlar. Bir birilerini kolluyorlar göz ucuyla. Bu bana kardeş, en azından akraba oldukları izlenimi veriyor. Akşama sonucu belli olacak, bir yarışa tutuşmuşlar. Ne kadar gariplik, terslik varsa görüyorum. Önümde yürüyen üstü başı dökülen adamın yaylanarak yürümesi, kollarını abartılı açmaları dikkatimi çekiyor. “Buranın kabadayısı” diye aklımdan geçiyor. Süzüyorum baştan aşağı, arkasına bastığı ayakkabısından dışarıda kalmış ayağındaki yırtık çorabına takılıyor gözüm.

Gözüme batıyor her şey. Tersimden mi kalktım ne...

 İskeleye yürürken gözüme ilişen genç bir kızı izliyorum. Beyaz dişleri parlıyor mutluluktan. Mutlu insanlar hep beni etkilemiştir.

İnce belini kıllı bir erkek kolu sıkıca sarmış. Bu yaşta da böyle olur. Ayakkabı ince topuklu.  Etek uzun, son moda. Beyaz buluz son derece şık. Vücut hatlarını cömertçe gösteriyor. Belindeki kıllı kolun sahibi beni hiç ilgilendirmiyor.

Kız güzel...

Kaşı gözü, gülmekten aralanmış dolgun dudakları bir içim su. Aklıma kel olabileceği geliyor bir an. Gördüğüm bütün güzelliği bozuyor bu düşünce. Yanımdan gelip geçtikten sonra arkasından belli etmeden bakınca bu ihtimalin çok küçük bir olasılık olduğunu, turbanın içinde toplanmış saçlarından anlıyorum.

“Hop. Önüne baksana ayı”

“Pardon pardon” diyorum... Yapacak bir şey yok. Adam haklı “Sana ne be adam elin kızından, başındaki turbandan önüne baksana” diyorum kendime...

Arabesk yaşıyoruz...

İskeledeki gazete bayisindeyim. Bakınıyorum. El altında yok alacağım gazete. Sabırsız bir ses “Buyurun” diyor.

“Cumhuriyet yok mu ?”

Milli Gazete, Akit, Zaman en üstte. Spor gazeteleri, ve bulvar gazetelerinin altından çıkartıp uzatıyor gazetemi. “Bu da gazete mi” der gibi...

Yolda gazete okuma alışkanlığım yok. Neden gazete aldığıma ve özellikle Cumhuriyet gazetesinde ısrarlı olduğuma anlam veremiyorum. Bu sabahtan beri görüp yaşadıklarımdan dolayı “ötekiler” ve “ben” arasına bir sınır çizme girişimi mi ?

“Biz daha ölmedik” derce meydan okuma mı yoksa. Bu düşünce çocukça geliyor bana. Hoşuma gitmiyor.  Gazetemi katlayıp çantama koyuyorum.

Ardından, Beşiktaş’a motorla mı geçsem vapurla mı derken kendimi motor iskelesinde kuyrukta buluyorum. Yosun ve tuz kokusunu içime çekiyorum. Havada dolanan gri bulutlara aldırmadan uçuşan martıları izliyorum.

“Allah ne verirse hayırlısını versin” diyor önümdeki şişman kadın. Onun önündeki az dönerek.

“Haya kalmadı anam” diyor...

“Kıçını başını açıyor, fıldır fıldır dolaşıyor dayak yediğinde de soluğu babasının evinde alıyor. Şimdi de tutturmuş boşanacağım diyor.”

Öndeki bu sefer dönmeden “Babasında bütün kabahat. O arka çıkıyor kızına. Bir de sözüm ona öğretmen olacak.”

Keskin bir hacı yağı kokusu, denizden gelen yosun ve tuz kokusunu bastırıyor bir anda. Arkama dönüp bakıyorum. Başında beyaz takkesi, terbiyeli sakalıyla bir hacı... Dudakları sürekli kımıldıyor. Mırıl mırıl içinden dualar okuyor.

Motor yanaştı...

“Beşiktaş, hemen kalkıyor” diye bağırıyor genç bir oğlan Karadeniz şivesiyle.  

“Dur amca denize düşüreceksin beni” dememe aldırmıyor Hacı amca. Durmadan iteliyor... Yana çekilip “Geç” diyorum. Mırıltılarla geçiyor yanımdan ve yaşından beklenmeyen çeviklikle kendini atıyor motora.

Hepimize motorda yer var.

Boğazın tam ortalarında bir yerdeyiz. Dolmabahçe, Üsküdar, karşıda Sarayburnu. Güzelim Kız Kulesi. Boğaz Köprüsü, o arkamda bir yerlerde kalıyor. Kayıklar, küçük motorlar ve tekneler suyun üzerinde dağınık yol alıyorlar. Uzaktan bir şilep geliyor ağır yükü altında sulara batmış. Sürükleniyoruz akıntıda, motor kısmen yan gidiyor.

Az önce sıradaki kadınlar kaldıkları yerden devam ediyorlar dedikoduya... Yanmayan, yanıp sönen çakmaklarla sigaralar yakılmaya çalışılıyor. Elim gömleğimin cebine gidiyor vazgeçiyorum... Az sonra ineceğim nasılsa. Yılmaz ile karşılıklı kahve içerken sigara içmek aklıma geliyor.

Kitap kokusu içinde, kitaplardan konuşurken kahve yudumlayıp sigara tüttürmek her nedense çok iyi bir fikir gibi geliyor bana.

Rüzgarda savrulan gazeteler açık çarşaf gibi. Baş haber, sür manşet... “Emine Hanımı Karamanlis öptü...” Erdoğan bıyık altından gülümsüyor yine. “Durun bakın size ne oyunlar edeceğim” der gibi...

Merak ediyorum, Emine Hanım çocukluk arkadaşı ile karşılaşınca, porselen dişlerini göstererek gülerek tokalaşıyor mu, öpüşüyor mü böyle. Bizim mahallenin deli, uçarı kızı Fatma elimi havada bırakmıştı, ellerini önünde bağlayıp.

Yunanistan’a Başbakan mı olmak lazım çocukluk arkadaşımızla, komşumuzla tokalaşmak için.

Beşiktaş İskelesi kalabalık. Motordan inen, kalabalığa karışıp kayboluyor. Nedensiz bir can sıkıntısı yapışıyor yakama. Bir an önce taksiye binip Taksim’e çıkıyorum, oradan İstiklal Caddesi...

Kapıyı çalmamla açılması bir oluyor. Bekletmeden içeri alıyor Yılmaz beni... Ayak üstü kısa bir hoş beş. Oturmam için yer gösterip, her zamanki konukseverliği ile soruyor:

“Ne içersin ?”

“Kahve varsa sevinirim. Kahvemi yudumlarken sigara tüttüreceğimi düşündüm motorda.” 

“Olmaz mı, sen söyle yeter ki” diyor. “Olmazsa yaratırız” derken içeri, mutfağa doğru yöneliyor... Geri geldiğinde neşeli ve her zamanki gibi güler yüzlü. Sigara paketini çıkarıp masaya koyuyor “Buyur” deyip ardından “Ee anlat bakalım nasılsın, neler yapıyorsun ?”

“İyiyim, bildiğin gibi uğraşıyorum. Sen nasılsın ?”

“Vallahi ne desem ki... Allah’a şükür iyiyiyiz, geçinip gidiyoruz işte.”

Biraz şaşkınım, aynı dili konuşmuyoruz gibi geliyor bana. Şaşkınlığım dilimi tutuyor. Öylece Yılmaz’ı izliyorum.

Yerinden kalktı içeri hızla gidip kaynamaya koyduğu suya baktı geri geldi. Kapının arasında dikilerek. “Yeni bir şeyler var mı ?” diye sordu.

“Ben de onu konuşmaya geldim. Bir kitap çalışmam var sana bırakacağım. Bakarsın.”

Ben çantamdan dosyamı çıkartırken, sabırsızlıkla bir an önce görmek ister gibi bir adım öne geldi.

Dosyayı eline aldığında kalınlığına bakarak “Maşallah bayağı kapsamlı bir şey olmalı ?” deyip sayfalarını çevirmeye başladı.

“Gündelik Hayatın Dindarlaşması” ara başlığına gözü ilişti. “İlginç bir şey olmalı bu çalışma” deyip masasına bırakıp dosyayı, içeri gitti.

Az sonra kahvelerimizi karşılıklı içerken dilde başlayan farklılaşmanın nerelerde son bulacağını konuşuyorduk.

Kitap kokusu kahve tadı ve sigara dumanı, eski dostluğun dilini arıyoruz...