'Öteki Türkiye'

Taha Akyol, 6 Ocak 2001, Milliyet

     SOSYOLOG Nur Vergin'in ilk defa kullandığı bu kavramı, Hürriyet'te Serdar Turgut çok uyarıcı bir dizi yazı ile yaygınlaştırdı.
     "Öteki Türkiye" ile kastedilen, Türkiye'nin mutsuz çoğunluğudur...
     Enflasyon yüzünden gittikçe bozulan gelir dağılımı, köyden kente hızlı ve kitlevi göçün yarattığı sosyal ve kültürel problemler ve hepsinden kötüsü gerçekçi bir umut ışığının gözükmemesi...
     "Mutsuz Türkiye" başlıklı yazımda ben de bu konuya değinmiştim: PİAR'a göre, halkın yüzde 47'si ekonominin daha da kötüye gideceğini düşünürken, "mutsuzlar"ın oranı yüzde 76'ya çıkıyordu! (Milliyet, 31 Ekim 2000)
     Demek ki, ekonominin yanında başka sebepler de vardı "öteki Türkiye"yi ya da "mutsuz Türkiye"yi yaratan!
     * * *
     "ÖTEKİ Türkiye" yoksul olduğu gibi, sosyal ve kültürel bakımdan kendini dışlanmış, ezilmiş hissetmektedir.
     Doç. Dr. Ümit Özdağ'ın araştırmasına göre, PKK'nın tabanı köylü veya kentli zengin Kürtler değil, varoşlardaki yoksul 'iç göçmen' Kürtlerdi...
     Hizbulvahşet de aynı 'etnik' ve 'varoş' şartlarının ürünüdür.
     DHKP - C'nin de geniş biçimde örgütlenmiş, belli bir kitle tabanına oturmuş olduğu belli... Bunlar da, köydeki değil, kentteki de değil, varoştaki yoksul ve ezik Alevi gençler değil midir?
     28 Şubat ideolojisi bunu anlamaz ama düşünmek lazım: Tarikat ve cemaatlerle FP'nin siyasi çizgisi tarafından tutulmasa, varoşlardaki öfke Sünni kesimde kendini nasıl dışa vururdu acaba?!
     Varoşların öfkesi, politik olmayan bir biçimde, mesela yılbaşı eğlencelerine fiili tepki olarak, yahut anomi biçiminde de kendini dışa vuruyor.
     Dr. Özdağ'ın bulguladığı "Türkiye'nin geleceğine ilgisizlik" biçiminde de ortaya çıkıyor. Bu, geleceği umursamamak anlamında bir ilgisizliktir.
     Geleceği umursamamak, bir anda bir "dava" uğruna kendi geleceğini yakmaya dönüşebilir kolaylıkla!
     Varoşlar aniden politize olabilir!
     * * *
     ŞEHİT polislerimize, şehit askerlerimize her ölümden daha fazla yüreğim yanar. Çünkü onlar hastalıkla, kazayla değil, görev uğruna can veriyorlar. Hepsini, saygıyla rahmetle anıyorum.
     Ama madalyonun öbür tarafı da var: Neden terör bizde 35 yıldır gündemdedir?! Bu nasıl bir öfke birikimidir ki, intihar saldırısı yapabiliyor, ölüm orucuna yatıyor, yıllar boyu binlerce can verip, vatandaştan ve güvenlik görevlilerinden on binlerce can alabiliyor?!
     Çok uzun, çok karmaşık bir bahis... İki başlık altında toplanabilir: Biri ekonominin, güçlü bir sivil liderlikle umut verici bir canlanmaya kavuşması, toplumda yeniden ekonomik bir dil ve yaşama sevinci oluşturulması...
     Öteki Alevi, Kürt ve İslam kimliklerini ezilmişlik, horlanmışlık duygusundan çıkarıp toplumun geneline (Beriki Türkiye'ye) entegre edecek devlet politikalarının geliştirilmesi...
     "Devlet" düşünmeli: Kültür ve hayat tarzına ilişkin yasaklarla insanları kamu hayatından dışlamak ve toplumsal hayatta aşağılamak "entegrasyon"a mı, yoksa yabancılaşma ve öfke duygusuna mı katkıda bulunuyor?